सप्तपदी- पहिलं पाऊल- लग्न पहावं करून! The Seven Steps- First step – Wedding: An experience to cherish for a lifetime!

“लग्न पहावं करून” हे माझं २०१५ चं ब्रीदवाक्य म्हणायला हरकत नाही. २०१४ चं अख्खं वर्ष चर्चा, वाद, याद्या, धावपळ, गोंधळ, काळजी, आणि या सगळ्या अनुभवाची आठवण साठवून ठेवण्यात गेलं. २०१५ उजाडताना मनात धाकधूक होती… सगळं व्यवस्थित होईल ना? आणि त्याच वेळी एक वेगळा, अनोळखी उत्साह… मी खरंच लग्न करत आहे!

कळायला लागल्यापासून लग्नाच्या नावानं नाक मुरडणारी, बाहुल्या आणि भातुकली वाळीत टाकून ठोकळे आणि पळा-पळी खेळणारी, प्रत्येक गोष्टीत मुलांशी बरोबरी किंबहुना मारामारी करणारी, आणि स्वतःचं आयुष्य स्वतःच्या नियमांप्रमाणे जगणारी मी – चक्क लवकर (की वेळेवर?) लग्न करत आहे, याचं सगळ्यात जास्त आश्चर्य मलाच वाटलं.

स्थळं बघणं, फोटो वरून पसंती/नापसंती कळवणं, चहा-पोहे-मुलाखत-बोलण्या या फंदात माझी डाळ शिजणार नाही हे ओळखून, आपल्या आयुष्यात लग्नाचा योग येयला आपणंच ’दिवे’ लावायला हवेत, हे मला आधीच कळून चुकलं होतं. नशीबानं अमोघ पण समविचारीच निघाला. ’टिपिकल’ संसारात दोघांनाही रस नाही, या एका मुद्द्यावरून आमची हृद्ये जी जुळली, ती आम्हाला तडक संसारापाशीच घेऊन गेली. मात्र, आपल्या अगदी जीवा-भावाच्या मित्राशी़ लग्न करणं हे एक बंधन नसून एका वेगळ्या प्रकारचं स्वातंत्र्य असू शकतं हे उलगडू लागलं, आणि “आपल्या मनातलं लग्न” साकारायची तयारी सुरू झाली…

लग्नाचं पहिलं पाऊल म्हणजे आई-वडीलांना पटवणं! चार-चौघांसारखं कार्यालयात लग्न लावून एक सोपं रिसेप्शन देणारी ही साधी माणसं. त्यात आमच्या मनातली ’हटके’ कल्पना ऐकून त्यांचे सुरूवातीला धाबेच दणाणले.

बेतंच तसा होता.

कोकणात आंजर्ले नावाचं एक छोटं टुमदार गाव आम्ही पाहिलं, आणि पाहताच क्षणी प्रेमात पडलो. लाल गडद माती, कौलारू दगडी घरं आणि नारळ-केळी-पोफळीची झाडं असलेलं हे शांत गाव नाही आवडलं तरंच नवल! तिथली स्वच्छ हवा शांतता, आणि साधेपणाच्या आम्ही प्रेमात पडलो.

मुंबई-पुणं-नाशकात वाढलेली आम्ही शहरी मुलं. शाळा संपेपर्यंत आमचं आयुष्य तसं सोपं होतं. इंटर्नेट, मोबाईलचं भूत डोक्यावर चढायचं होतं. कॊलेज सुरू झालं आणि सगळं झपाट्यानं बदलत गेलं – काही बाबतीत कायमचं.

कोकण पाहिलं आणि ते दिवस आठवले, आणि मुख्य म्हणजे, त्यांचं महत्त्व जाणवलं. अजुन तरी कोकण निर्मळ आहे, मराठी आहे, सुंदर आहे. विकासाची (आणि त्याच्या अभावाची) चिन्ह दिसू लागली आहेत, पण तरी कोकण छोटं, हिरवं आणि छान वाटतं. तिथे अजुन मॊल्स, मल्टीप्लेक्स आणि महागडे कॊफी शॊप्स सुरू झाले नाहीयेत. पण कोकण किती दिवस या सगळ्या पासून लांब राहणार? आणि का?
ख्ररंच, काही गोष्टींची किंमत त्या गमावल्यावरंच कळते!

…२०१४ मध्ये माझ्या आणि अमोघच्या कोकणात चार फेऱ्या झाल्या. पहिल्यांदा अंजर्ले, मग पालवणी, मग पुन्हा अंजर्ले, आणि शेवटी, लग्नाच्या साधारण दीड महिन्या आधी अंजर्ले-पालवणी-दापोली. यातले २ प्रवास अमोघच्या बाईक वरून केले. दिवसाला जवळ जवळ २५० किमी, आणि २ दिवसांत ५०० किमी बाईक वर बसून प्रवास करणं अर्थात जड जात होतं, पण त्यात मजा पण तेवढीच! मुंबईतून पहाटे पहाटे बाहेर पडताना वाशीला एक तलाव कमळांनी पुर्ण बहरून येताना पाहिलं, की प्रवासाचा उत्साह वाढल्यावाचून रहायचा नाही! पेण ला गरमागरम (आणि स्वस्त!) नाश्ता करून आम्ही मुंबई-गोआ हायवे च्या उरल्या-सुरलेल्या रस्त्यावरून सुसाट निघायचो – आता तडक अंजर्ले!

कसलं काय. गोरेगांव येईपर्यंत पाय जड झालेले असायचे. पहिल्यांदा पाय मोकळे करायला गोरेगांव ला उतरलो तेव्हा एका मोठ्या, जुन्या पडक्या घरासमोर बाईक लावून फेरफटका मारला. कसं कोणाला माहित, पण त्यानंतर येता जाता प्रत्येक वेळी तिथेच उतरू लागलो.

तिथून पुढे मंडणगड, मग पालवणी, मग अंजर्ले! नुकतंच पालवणी ला आईने छोटं घर बांधलं, ते हौसेनं बघायला गेलो, आणि वाटेत लक्षात आलं, पत्ता आणि फोन नंबर घ्येयला विसरले! पहिल्यांदा असा पचका झाल्यावर मात्र पुढच्या वेळी पत्ता, तिथला संपर्क, म्हणजे सागवेकर दांपत्य, आणि तिथली किल्ली या तिन्ही गोष्टी लक्षात ठेवल्या. रहायची उत्तम सोय, सागवेकरांनी दिलेलं चविष्ट जेवण, आणि अंजर्ले-दापोली पासून जवळ, यामुळे पुढच्या तिन्ही प्रवासांमध्ये पालवणीचं घर अत्यंत उपयोगी पडलं. अंजर्ल्यानं पटकन भुरळ घातली, पण पालवणीचं घर कधी आवडू लागलं कळलंच नाही.

त्यापुढे मात्र अंजर्ल्याला जाणं म्हणजे कोडं सोडवणं. अंतर केवळ २२ किमी, पण रस्ता महा खराब आणि दर ५-१० मिनिटांनी रस्त्याला फाटा फुटणार. तिथे काही पाटी नाही. दूर दूर वर एक माणूस नाही. कसं कळणार? मग मी सरळ अंदाधुंदी पद्धतीनं एक फाटा निवडायचे. आम्ही हळू हळू पुढे जायचो. थोड्या अंतरावर दगडावर ’अंजर्ले इतके किमी’ असं लिहिलेलं दिसायचं. आम्हाला हुश्श्श वाटायचं – पुढच्या फाट्यापर्यंत!

एक नवल म्हणजे पहिल्या प्रवासात मला अंजर्ल्याचा रस्ता बिनचूक कळला. पुणं-मुंबईत कायम रस्ते विसरणारी मी कोकणात काही पाट्या नसलेले रस्ते कसे लक्षात ठेवले देवाला माहित!

शेवट्च्या २२ किमी मध्ये रस्ता ओळखताना माझ्या-अमोघच्या गप्पा रंगायचा. पाट्यांचं महत्त्व भारतीय जनतेला समजण्याची गरज इथपासून दक्षिण अमेरिकेतल्या चिली देशात असं बाईक ने फिरायला किती मजा येईल इथपर्यंत आमची चर्चा रंगायची.

इतकी, की खराब, अवघड रस्ता कसा संपायचा कळायचंच नाही. तासाभरानं अंजर्ल्याच्या समुद्रकिनारी बसून वाटायचं, वाह! काय प्रवास झालाय! इतके लांब आलो – धूळ, खड्डे, ऊन, सहन करून. पण एकत्र हसत-खेळत केल्यामुळे अवघड प्रवासही सुंदर आठवणी सोडून जात आहे. असंच एकत्र आयुष्य जावो, ही सदिच्छा!

१ मार्च २०१५


 

It wouldn’t be an exaggeration to say that the experience of a wedding would be the highlight of my 2015. The year of 2014 saw discussions, arguments, lists, hurry, worry and an attempt to preserve the essence of this experience. The dawn of 2015 saw butterflies in my stomach… it will go well, right? And at the same time, I found within myself a hitherto unknown excitement… I am actually getting married!

For as long as I remember I have always been that girl who smirked at the concept of marriage, who discarded dolls and kitchen sets and preferred Lego blocks and running around instead, who fought for and sought equality in every aspect with every boy, and who lived her life according to her own rules. Among all those who were surprised to see me now getting married so early (or on time?), I was clearly at the forefront.

I had realized long ago that checking out potential partners, judging someone according to his picture and the coffees-interviews-negotiations saga was not my cup of tea. If I were to conquer marriage, I had to saddle my own horse. Thankfully, I ended up meeting Amogh who thought exactly like me. The fact that neither of us were interested in the typical drudgery of an Indian marriage made us click, and ironically, drove us towards marriage. However, we slowly began to realize that marrying one’s best’est’ friend is more liberating than enslaving, and the preparations for our dream wedding began…

The first step towards a wedding is convincing the parents. Our parents are pretty mainstream, straightforward people – ceremony in a wedding hall followed by a simple reception is the standard format they would adhere to. Our offbeat plan left them flabbergasted – and nervous.

But that’s how the plan was.

Amogh and I visited a small village named Anjarle on the Konkan strip, and it was love at first sight. Deep red soils, stone houses roofed with red tiles, and coconut, banana and acacia plantations adorn this quiet village – how could anyone not adore that? The clean air, calmness and simplicity of the place made us fall head over heels in love with it.

We are urban kids, brought up in cities like Pune, Mumbai and Nashik. Life, while we were still in school, was pretty simple. We were yet to be infected by Internet and the cellphone. However, college life began, and everything changed drastically – in some cases, forever.

Konkan reminded us of those days, and more pressingly, their importance. Konkan is still very much untouched, very much Marathi, and very much beautiful. Signs of development (or the lack of it) abound, but Konkan still feels small, green and nice. It doesn’t have malls, multiplexes and expensive coffee shops yet. But how long would Konkan evade them? And why would it?
Indeed, we understand the values of certain things only when we lose them!

Amogh and I travelled to Konkan four times in 2014. Our first trip was to Anjarle, the second to Palavni, the third again to Anjarle, and the last one, a month and a half before the wedding, to Anjarle, Palavni and Dapoli. We covered two of these trips on Amogh’s motorbike. It was quite tiring to travel about 250 kms in a day and 500 kms in two days on a bike, but it was as much fun as well! Riding out of Mumbai at the crack of dawn, one could see a small lake in Panvel bursting with lotus blooms, and it would boost our enthusiasm. After a piping hot breakfast at Pen, we would race on whatever was left of the Mumbai-Goa highway – off to Anjarle!

Not yet. By the time we would reach Goregaon, our legs would have gone numb. The first time we stopped at Goregaon to relieve our legs, we ended up parking in front of an old mansion that was falling to bits and pieces. God knows why, but since then, that spot became our official stop every time we road through the town.

Post Goregaon would be Mandangad, then Palavni, then Anjarle! My mother had, quite recently, built a small farmhouse at Palavni. Amogh and I rode in quite enthusiastically to check it out, but on the way, I realized – I had forgotten to take down the address and contact details of the caretaker! After the goof up however, I made sure I had the address, the contact details of the caretakers (a couple named Sagvekar), and the keys of the place. The farmhouse of Palavni ended up being an extremely useful place due to its great comfort, delicious meals provided by the Sagvekar couple, and its proximity to both Anjarle and Dapoli. We loved Anjarle instantly, but before we knew it, the farmhouse of Palavni had made a place for itself in our hearts.

Beyond Palavni though, the road to Anjarle is a puzzle. It stretches for just 22 kms, but the road is ridiculously bad, and every 5-10 minutes, it splits into a fork. There are no signs. There is not a soul in sight. How would we know? At such times, I would take a completely random guess and choose a way. We would proceed cautiously. At some distance, we would see a milestone reading “Anjarle xx kms”. We would heave a huge sigh of relief – until the next fork!

One astounding thing that happened here was that I figured out the road to Anjarle accurately in the first attempt itself. God only knows how I, who frequently forgets streets in Pune and Mumbai, remembered all those unmarked roads so well!

While deciphering the last 22 kms, our conversations would blossom. Right from stressing on the necessity of Indians understanding the importance of signs on roads to imagining a road trip in Chile in South America, our conversation would bloom vividly.

So much so that the bad, difficult road would end before we would know it. An hour later, sitting on Anjarle beach, we would feel ecstatic about the journey. We would marvel at how far we have come – through the dust, the ditches, the hot sun. Yet, in each other’s easy and lovable company, the difficult journey had left only beautiful memories behind. What could be better than a life together like that?

1 March 2015

Advertisements

One thought on “सप्तपदी- पहिलं पाऊल- लग्न पहावं करून! The Seven Steps- First step – Wedding: An experience to cherish for a lifetime!

  1. Aprateem Lihilaes! agadi parat tya rastya varun tya gavakade jaycha anubhav jagale me he vachatanna!! Wish you all the happiness and best wishes for your future journey(s)!! 🙂

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s