नकळत

असंख्य धक्के, अनेक ठेचा,
मिटले डोळे, गेली वाचा.
कसा, न कळला, आरसा फुटला,
मीच उचलल्या माझ्या काचा.

वादळ उठले, घन गडगडले,
मनाचे तुषार डोळ्यांत दडले.
कसे, न कळले, खुद्द मनाला,
दगा देऊनि आश्रु पडले.

वाट सरकली, काळ उतरला.
दिशा देणारा हात बिथरला.
कसं, न कळलं, ध्येय हरवलं –
तिथेच अंतिम प्रवास ठरला.

– जानेवारी २०१६

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s